Fotoğrafın düşündürdükleri.

İki gün önce masamın üzerinde duran fotoğrafa gözüm takıldı. İki sene önce çekilmiş.
Kim çekmiş?
O çekmiş...İki sene önce çekmiş.
O kadar olmuş mu ya... Olmuştur elbet neler neler yaşandı farkına varmıyor insan.
Mutluydum o fotoğrafta. Bir yere gidiyorduk... ama nereye... Mutluydum ye, nereye gittiğimizin ne önemi var.
Sarı gömlek var üzerimde, fotoğrafı çekene gülüyorum. Beklemiyorum çünkü o anda fotoğrafımın çekimlesini. Beni çekmesini beklemiyorum habersizce. Çünkü ben çekerdim onu hep habersizce... Başka birşey ile ilgilenirken, bana bakmazken, en doğal hali ile.
Benim onu gördüğüm gibi görebildi mi vizörden o da beni? Sanmıyorum.
Zamanın tek tanığı fotoğraflar kalıyor eninde sonunda. Onun gözünden çekilmiş bir fotoğraf. Bir tek o duruyor. Ona gülümsemem duruyor....



SADECE VAZGEÇMEYİ BİLDİM

Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim,
...Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim.
Dostluğuma değer biçmedim,sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim.
Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim.
Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım.
Ama hata insana mahsustur dedim.
Affettim, af diledim.
Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim.
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.
Belki de içten içe sinsice güldüler.
Ama asıl unuttukları şuydu;
Ben aldanmadım..!
Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar.
Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için,
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için.
Oysa ben hiç insan kaybetmedim.
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar

Can YÜCEL

Kaptanın seyir defterine ek: Ben adam olmam... Yada çoktan oldum ama farkında değilim.